“Dus ik beslis”, zei ze stralend.

door

“Dus ik beslis”, zei het meisje van ongeveer 12 jaar stralend. Haar ouders keken wat bezorgd naar mij, bang voor het antwoord. “Ja”, zei ik. “Jij beslist of je door mij geholpen wil worden of niet. En je ouders natuurlijk ook, want als één van hen niet wil, dat ik je help, dan gebeurt het ook niet. Jullie moeten het allemaal willen, dat ik je help.” “Nou, mijn ouders willen wel hoor, ik moest mee.” “Dus eigenlijk wilde je niet?”, vroeg ik. “Ja, dat klopt”, zei ze. “Het helpt toch niet.” “Wat helpt niet”, volgens jou? “Dat het pesten gaat stoppen, als ik hier ben”, zei ze. Ik vroeg vast globaal, wat ze graag wil. De meeste mensen zeggen, dat ze niet gepest willen worden en dat zei dit meisje ook. “Je hebt goed aangegeven, wat je niet wil. Wat zou je graag wel willen?” Ze dacht na en zei:”Als de pester wil gaan pesten, dat ik dan weet, wat ik kan doen en dat dan ook durf.” “Ik begrijp wat je bedoelt”, zei ik. Als je wil, kunnen we hier aan werken. In een eerste sessie, diep ik zo’n doel dan verder uit, maar zover waren we nog niet. Aan de ouders vroeg ik hoe zij over het doel dachten, want het is wel prettig, als ouders en kind hetzelfde doel nastreven, zodat er de juiste ondersteuning plaats vindt.

Na het kennismakingsgesprek, stonden we op. “Ik mag zelf beslissen hè?”, zei ze nogmaals. “Ja hoor”, zei ik. “Ik hoor het wel binnen een week. Binnen drie dagen kreeg ik een mailtje, dat dochter besloten had, dat ze het wel wilde proberen, maar alleen proberen…..

Terug naar therapie bij pesten...

PageLines

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten